Woensdag 8 november zijn Peggie (ICT) en ik vertrokken naar Durham (Engeland) om partnerscholen te zoeken om mee samen te werken.
Na een lange reis werden we door Karin opgewacht aan de luchthaven.
Met haar auto reed ze heel vlot van de parking weg en draaide een rotonde aan de linkerkant op.
Dat was wel effe onwennig. Toen we op een grotere weg kwamen was het net of we spookrijders waren. Na een poosje wen je er wel aan, maar zelf zou ik het niet zien zitten om in Engeland met een auto of moto te rijden.
Karin schrok toen ze mijn koffer aannam, loodzwaar, van alle tekeningen, vrije tekstenschriften, tekeningen,.... die ik mee had van de kids uit De Loods.
Rond middernacht kwamen we dan aan in ons hotel. Na een bad ben ik onmiddellijk gaan slapen.
De volgende dag hebben we al wat kennis gemaakt met enkele partners, zo ook een directeur uit Eksel (Limburg). Met ons drieën hebben we dan Durham bezocht.
's Avonds was dan de eerste ontmoeting met alle deelnemers.
Iedereen bracht specialiteiten en lekkernijen mee van z'n land. Zo gingen we dan allen drankjes en hapjes proeven en was het ijs onmiddellijk gebroken om een babbeltje te slaan. We kregen ook een blad met enkel een foto erop. Zo moesten we die persoon zoeken en allerlei vraagjes oplossen.
We waren met 44 deelnemers van 13 landen (Ysland, Estland, Polen, Tsjechië, Hongarije, Denemarken, Spanje, Portugal, Duitsland, Ierland, Engeland, Turkije en België).
Er werd ook muziek gedraaid van de verschillende landen. Ik bracht o.a. Ozark Henry mee, daar waren ze wel gek van.
Op vrijdag bezochten we dan het science centrum. Daar kregen we heel wat uitleg over wetenschappen en hoe het comeniusproject juist werkt. Het werd op een leuke manier voorgesteld.
Zo kregen we ook braingym, vraag maar aan de kids van mijn klas, ik doe het ook bij hen.
Na de meeting (we werden wel steeds in andere groepen verdeeld zodat je iedereen leerde kennen), werkte iedere groep een project uit. Niet moeilijk voor Peggie en mij. Zo gaan we ook te werk in onze klas. We hadden dus veel strepen voor op de anderen.
Alle projecten weren aan de muren gehangen en dan kon je kiezen bij welk project je wou aansluiten.
's Avonds werden we verwacht op het stadhuis (heel plechtig). Alweer werden we verdeeld in andere groepen.
We hebben heel lekker gegeten. Later op de avond hebben dames van Ysland een lied gezongen ijzig mooi), daarna hoorden we nog een Ier en een Turkse dame. Het was een verrassende , late en leuke avond om nooit te vergeten.
Zaterdagmorgen terug een uitstap, nu naar 'Life' in Newcastle, een centrum over wetenschappen. Bij ons heb je 'Technopolis'.
Daar kregen we een nogal saaie uiteenzetting over het centrum, daarna waren we vrij om het centrum te bezoeken. Peggie en ik probeerden alles uit. We keken oon naar een 3D filmpje, de zetels bewogen mee met de bewegingen en trillingen op het scherm.
Daarna reden we terug met de bus naar Durham waar we eventjes vrij waren om iets te bezoeken en te eten.
Ik bezocht de grote kathedraal, het lag op een heuvel. Amai, wat een gebouw en hoog. Buiten lagen er allemaal oude weggezakte graven en binnen was alles reusachtig en waren er ook grote graven met ridders erop. Je mocht er niet fotograferen.
Daarnaast was er een groot kasteel. Had geen tijd meer om het te bezoeken. Nam wel foto's.
Om naar de kathedraal en kasteel te gaan kon je hele kleine steegjes ingaan die naar boven liepen.
Hup om 15u terug de bus op om dan in het hotel weer aan het werk te gaan, het project helemaal uitschrijven.
Alles moest duidelijk uitgeschreven staan en verspreid over 2 schooljaren. Startend van september 2008.
Het project is "energie" en we werken samen met Turkije, Spanje, Tsjechië en Polen.
Je zal er nog meer over horen en lezen.
We werkten hard en vlot door.
Toen we dachten dat we klaar waren, kregen we nog evaluatieformulieren over de voorbije dagen.
Peggie en ik waren zo moe dat we de slappelach kregen bij het invullen van die papieren.
De mensen zeiden steeds: "Belgium you work so hard!"
Onmiddellijk daarna aan tafel. Peggie en ik werden alweer gesplitst. Had nochtans zin om Nederlands te praten.
Eventjes ontspannen. Ik leerde wel hele toffe Turkse mensen kennen. Waarschijnlijk ga ik in de zomervakantie bij hen op bezoek.
Laatste avond, het spreken ging steeds moeilijker, zelfs in het Nederlands.
Heel moe maar met een tof gevoel van een onvergetelijke belevenis ging ik dan slapen.
Ik leerde toffe mensen kennen. Zoals ze daar zeggen:"Partnership for life".
Dit is voor mij nog niet het einde ...
Tamira
This album is powered by BubbleShare - Add to my blog
